Je suis humain

Naar aanleiding van het bezoek aan het Musée Jeu de Paume en de aanslag op Charlie Hebdo, Parijs. De volgende dag bezoeken we de begraafplaats Père Lachaise.

Een van de graven is niet bijzonder groot, maar het lijkt dat wel, omdat het vol ligt met verse bloemen, rode rozen. Ertussen staat een beker met potloden en pennen, en er ligt een zwarte letter: Je suis Charlie.

Hier ligt Bernhard Verlhac, de tekenaar Tignous, een van de twaalf medewerkers van het tijdschrift Charlie Hebdo, vermoord bij de aanslag op 7 januari 2015. Later die middag stappen we uit de metro en lopen we de Rue Nicolas Appert in.

De zon staat al laag en zet de witte muren van enkele hogere verdiepingen in een geel licht. Een koude wind jaagt wat rommel door de straat.

Het zijn gedroogde bloemblaadjes. Voor nummer 10 staat een politiebus met gewapende mannen.

Aan een lantaarnpaal hangt een grote camera. Er zijn hekken waartegen ontelbare bloemen, briefjes, potloden en andere uitingen van steun en verontwaardiging liggen.

Het was tweeënhalve maand geleden, maar de aanslag is nog vers in het geheugen. Ik zet de camera aan.